Το ετήσιο περιοδικό του Συλλόγου Νέων Σχοινούσας«Τα Ξένια» κυκλοφόρησε και συμπεριλαμβάνει ένα άρθρο που έγραψαν οι ασκούμενες του Exile Room, Ξένια Σωτήρχου και Άμπα Κόκκα, σχετικά με την εμπειρία τους στο νησί στα πλαίσια του Docs on Wheels. Ψάξτε για «Τα Ξένια» όπως μπορείτε ή διαβάστε το άρθρο τους εδώ:

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ

«Όλα τα ταξίδια έχουν μυστικούς προορισμούς, τους οποίους ο ταξιδευτής δεν γνωρίζει» – Martin Buber, Αυστριακός φιλόσοφος.

Η Σχοινούσα είναι ένα νησί που σε μαγεύει με την απλότητά του, τους χαλαρούς ρυθμούς του και την ανόθευτη ομορφιά του. Αποτελείται από δύο χωριά, 180 κατοίκους και 21 παραλίες. Στη μικρή αυτή Κυκλάδα, δεσπόζει η γνωστή ασβεστοβαμμένη αρχιτεκτονική, την οποία τόσο θαύμασε ο Le Corbusier, και τα διάφανα νερά που σε καλούν να επιστρέψεις σε αρχέγονες καταστάσεις. Ή τουλάχιστον, έτσι μας είχαν πει.
Έχoντας ήδη εκτεθεί σε μια πληθώρα εικόνων και περιγραφών πριν καν πατήσουμε το πόδι μας εκεί, έμελλε να βιώσουμε κάτι για το οποίο τίποτα δεν μας είχε προετοιμάσει: τη Σχοινούσα μέσα από τα μάτια των μικρών κατοίκων του νησιού.

Αφορμή για το ταξίδι ήταν το Docs on Wheels, ένα αεικίνητο κινηματογραφικό πρόγραμμα που υλοποιεί εδώ και τέσσερα χρόνια ο πολιτιστικός οργανισμός Exile Room. Από το 2009 που ιδρύθηκε μέχρι σήμερα, το Exile Room χρησιμοποιεί την τέχνη του ντοκιμαντέρ για να χτίσει γέφυρες επικοινωνίας με βασικά εργαλεία τις δωρεάν προβολές ντοκιμαντέρ αλλά και τα εκπαιδευτικά εργαστήρια για παιδιά, έφηβους και ενήλικες, υπό την καθοδήγηση διακεκριμένων ντοκιμαντεριστών.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα “Docs on Wheels”, που πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, φέρνει προβολές και εργαστήρια με έντονο κοινωνικό χαρακτήρα σε περιοχές της Ελλάδας που δύσκολα θα είχαν πρόσβαση σε μια τέτοια πολιτισμική εμπειρία. Η Σχοινούσα ήταν ο πρώτος προορισμός του 2018, όπου θα διοργανώναμε ένα τριήμερο γεμάτο προβολές στο πολιτιστικό κέντρο του νησιού, ενώ παράλληλα θα γυρίζαμε ένα μικρό ντοκιμαντέρ μαζί με τα παιδιά του νησιού.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Καταφθάσαμε στο λιμάνι αργά, κουρασμένες από το ταξίδι, μη γνωρίζοντας πολλά για το νησί και έχοντας για αποσκευές κάμερες και μικρόφωνα. Η ομάδα μας – που σύντομα θα αποκτούσε το παρατσούκλι ντοκιμανΤΡΕΙΣ – ήταν φυσικά γεμάτη κορίτσια: τη σκηνοθέτιδα και ηχολήπτρια Χριστίνα Πιτούλη, που θα δίδασκε το εργαστήριο ντοκιμαντέρ “Η Μνήμη του Μέλλοντος”, και εμάς, τις ασκούμενες του Exile Room, φοιτήτριες της Παντείου και του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, και έτοιμες για όλα.

Ο πρώτος άνθρωπος που συναντήσαμε ήταν η καθηγήτρια αγγλικών του μοναδικού φροντιστηρίου στο νησί, η γλυκύτατη Σίσυ, η οποία μας περίμενε με τον καπετάν Μανώλη και το «βανάκι για τους VIP» για να μας μεταφέρουν στο πολιτιστικό κέντρο, όπου θα μέναμε για τις επόμενες μέρες. Στο δρόμο, φυσικά, μας ενημερώνουν ότι δεν πρόκειται να μας επιτρέψουν να κοιμηθούμε χωρίς πρώτα να έχουμε δοκιμάσει τις ρακές του νησιού. Κι έτσι κι έγινε. Αφήσαμε στα γρήγορα τις αποσκευές στο κέντρο και μεταφερθήκαμε στο Καφενείο της Χαράς, όπου γνωρίσαμε κι άλλους φιλοξενούμενους του νησιού, παρέα με ντόπιους κατοίκους, και ξεχάσαμε απευθείας την κούραση.

Αυτό το πρώτο βράδυ έμελλε να προδιαγράψει και το υπόλοιπο του ταξιδιού μας. Οι βραδινές έξοδοι, οι γνωριμίες, η φιλόξενη παρέα των κατοίκων που σε έκαναν να νιώθεις πως είστε χρόνια φίλοι, κι ας τους είχες γνωρίσει μόλις το προηγούμενο βράδυ, ήταν ένα βασικό κομμάτι της εμπειρίας μας στο νησί. Αλλά δεν ήταν το μοναδικό. Οι μέρες ξημέρωναν με πρωινά στο Καφενείο της Χαράς: καφές από τα χεράκια του Βασίλη, φρεσκοστυμμένοι χυμοί και χωριάτικα αυγά, πολλά χωριάτικα αυγά… Αμέσως μετά συναντήσαμε τα παιδιά στο πολιτιστικό κέντρο για το πρώτο κομμάτι της αποστολής μας: να τους κάνουμε μια σύντομη εισαγωγή στην τέχνη του ντοκιμαντέρ. Ξεμπερδέψαμε στα γρήγορα με τη θεωρία και ξεχυθήκαμε στο νησί για γυρίσματα, συνεντεύξεις, επισκέψεις σε αγαπημένα σημεία των παιδιών, στα σχολεία τους και, φυσικά, στις παραλίες.

Κάπου εδώ, θα πρέπει να μιλήσουμε λίγο και για τα παιδιά. Όσο κι αν μας εντυπωσίασαν οι ομορφιές, οι γεύσεις, τα τοπία και η καλή παρέα, τίποτα δεν μας εξέπληξε τόσο όσο η διάθεση των παιδιών να μάθουν και να βάλουν στην πράξη τη θεωρία που τους μετέδιδε τα πρωινά η Χριστίνα. 13 παιδιά στο σύνολό τους, διαφορετικών ηλικιών, από νήπια μέχρι μαθητές λυκείου, που έκλεβαν λίγο χρόνο από το καθημερινό τους παιχίδι στις ταράτσες (ένα από τα αγαπημένα τους λημέρια) για να έρθουν στο πολιτιστικό κέντρο του νησιού και να μάθουν να χειρίζονται κάμερες, μικρόφωνα, ακουστικά και μαγνητόφωνα.

Τα αφήσαμε να πάρουν το προβάδισμα και να μας συστήσουν το νησί όπως αυτά μόνο ξέρουν, μέσα από τα αγαπημένα τους σημεία, δραστηριότητες και ανθρώπους. Το υλικό που συλλέξαμε, ή μάλλον που συνέλεξαν τα ίδια τα παιδιά, είναι κάτι περισσότερο από πολύτιμο, κι ελπίζουμε να αποτελέσει έναν μικρό θησαυρό αναμνήσεων τον οποίο θα εξαργυρώσουν έπειτα από χρόνια λήθης και νοσταλγίας για το νησί των παιδικών τους χρόνων!